Houwaert’s Hovawart

De erfelijke achtergrond van DM

Door wetenschappelijk onderzoek is ontdekt dat een verandering in het zogenaamde SOD1-gen een belangrijke rol speelt bij het ontstaan van degeneratieve myelopathie.

Bij veel hondenrassen gaat het om een genetische variant in exon 2 van dit gen, aangeduid als SOD1:c.118G>A, ook wel SOD1A genoemd.

Met een relatief eenvoudig DNA-onderzoek, uitgevoerd op bloed of wangslijmvlies, kan worden vastgesteld of een hond deze genetische variant bezit.

Er zijn drie mogelijke uitslagen:

  • Vrij (N/N): de hond bezit geen kopieën van de onderzochte variant en kan deze niet aan zijn nakomelingen doorgeven.
  • Drager (N/DM): de hond bezit één kopie van de variant. Een drager ontwikkelt doorgaans geen DM als gevolg van deze aanleg, maar kan de variant wel doorgeven.
  • Homozygoot (DM/DM): de hond bezit twee kopieën van de variant en heeft een verhoogd risico om de ziekte te ontwikkelen.

Een belangrijke kanttekening is dat een hond met twee kopieën van de variant niet automatisch ziek wordt.

Dit verschijnsel wordt in de genetica onvolledige penetrantie genoemd.

Een DNA-uitslag is dus niet hetzelfde als een diagnose.

Bron: Awano e.a. (2009), OMIA en UC Davis Veterinary Genetics Laboratory.